<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0">
  <channel>
    <title>بررسی‏‌های حسابداری و حسابرسی</title>
    <link>https://acctgrev.ut.ac.ir/</link>
    <description>بررسی‏‌های حسابداری و حسابرسی</description>
    <atom:link href="" rel="self" type="application/rss+xml"/>
    <language>fa</language>
    <sy:updatePeriod>daily</sy:updatePeriod>
    <sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
    <pubDate>Wed, 23 Sep 2026 00:00:00 +0330</pubDate>
    <lastBuildDate>Wed, 23 Sep 2026 00:00:00 +0330</lastBuildDate>
    <item>
      <title>الگوی جامع کاهش فشارهای روانیِ شغلی حسابرسان در حرفۀ حسابرسی مبتنی بر تقویت تاب‌‌آوری شغلی</title>
      <link>https://acctgrev.ut.ac.ir/article_108613.html</link>
      <description>هدف: حرفۀ حسابرسی در سال‌های اخیر با تحولات گستردۀ قانونی، استانداردی و فناوری‌های نوین مواجه شده و فشارهای روانی و کاری حسابرسان را افزایش داده است. الزامات پاسخ‌گویی، ضرب‌الاجل‌های فشرده، حجم زیاد وظایف و ریسک دعاوی، محیطی پُراسترس ایجاد می‌کند که می‌تواند به خستگی روانی، کاهش تمرکز، اُفت عملکرد و تمایل به ترک شغل منجر شود. هدف این پژوهش، طراحی و تبیین اُلگوی جامع کاهش فشارهای روانیِ شغلی حسابرسان، بر پایۀ تقویت تاب‌آوری است تا مسیرهای اثرگذاری تاب‌آوری بر پیامدهای روانی و حرفه‌ای روشن و راه‌کارهای عملی برای بهبود سلامت روان و عملکرد ارائه شود.&#13;
روش: پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت، ترکیبی (اکتشافی ـ تأییدی) است. در مرحلۀ نخست، با بهره‌گیری از رویکرد کیفی داده‌بنیاد، ابعاد، مؤلفه‌ها و روابط میان متغیرهای مرتبط با فشارهای روانی شغلی و تاب‌آوری حسابرسان شناسایی شد. داده‌های این مرحله از طریق ۱۸ مصاحبۀ عمیق نیمه‌ساختاریافته با استادان دانشگاهی، مدیران مؤسسه‌های حسابرسی و متخصصان رفتار سازمانی به‌دست آمد و تحلیل آن با روش کدگذاری سه‌مرحله‌ای اشتراوس و کوربین (۱۹۹۸) و با استفاده از نرم‌افزار مکس‌کیودا انجام گرفت. در مرحلۀ دوم، برای اعتبارسنجی مؤلفه‌ها و روابط استخراج‌شده، از روش دلفی فازی با مشارکت ۲۰ نفر از خبرگان حسابداری، حسابرسی و روان‌شناسی شغلی بهره گرفته شد. داده‌های دلفی از طریق پرسش‌نامۀ فازی گردآوری و با فرایند فازی‌سازی، محاسبۀ مقادیر مرکزی و غیرفازی‌سازی تحلیل شد تا میزان توافق خبرگان تعیین و الگوی نهایی تدوین شود. در تمامی مراحل، ملاحظات اخلاقی شامل رضایت آگاهانه، حفظ محرمانگی داده‌ها و امکان انصراف آزادانه رعایت شد.&#13;
یافته‌ها: یافته‌های پژوهش نشان داد که حسابرسان، تحت تأثیر فشارهای روانی و هیجانی شغل خود هستند و تجربه‌های زیستۀ آن‌ها را می‌توان در چهار مقولۀ اصلی دسته‌بندی کرد؛ فشارهای سازمانی و شغلی، فشارهای فردی و روانی، پیامدهای روانی و رفتاری، حمایت‌ها و منابع مقابله‌ای. تحلیل داده‌ها نشان داد که این مقوله‌ها با یکدیگر تعامل دارند. در نهایت، تلفیق نتایج، به طراحی اُلگوی جامع چهارسطحی تاب‌آوری شغلی حسابرسان منجر شد. این اُلگو شامل راهبردهای فردی، بین‌فردی، سازمانی و حرفه‌ای برای کاهش فشارهای روانی و ارتقای تاب‌آوری حسابرسان در محیط‌های حسابرسی است.&#13;
نتیجه‌گیری: فشارهای روانی شغلی حسابرسان حاصل تعامل پیچیده‌ای از عوامل سازمانی، شغلی، فردی و روانی در محیط‌های کاری پُرتنش و پُرتوقع است؛ تعاملی که به بروز پیامدهایی همچون خستگی ذهنی و عاطفی، اُفت تمرکز، افسردگی، کاهش کارایی و فرسودگی شغلی منجر می‌شود و سلامت روان و کیفیت عملکرد حرفه‌ای حسابرسان را تهدید می‌کند. همچنین، تاب‌آوری شغلی یک سازوکار محافظتی و میانجی است که از طریق مسیرهای فردی، بین‌فردی، سازمانی و حرفه‌ای، می‌تواند تأثیرهای منفی فشارهای شغلی را به‌طور معنادار کاهش دهد. تقویت تاب‌آوری در این چهار سطح، رویکردی کارآمد برای پیشگیری از فرسودگی، ارتقای سلامت روان، بهبود تصمیم‌گیری حرفه‌ای و افزایش کیفیت حسابرسی است. دانش‌افزایی اصلی پژوهش در طراحی و ارائۀ اُلگوی جامع و بومی تاب‌آوری شغلی حسابرسان نهفته است؛ اُلگویی که تاب‌آوری را از یک مهارت فردی ساده فراتر می‌برد و آن را به‌عنوان سازه‌ای چندبُعدی و پیوسته معرفی می‌کند که به مداخلۀ هم‌زمان فرد، سازمان و نهادهای حرفه‌ای نیازمند است. این اُلگو با پیوند میان روان‌شناسی شغلی و حرفه‌ای‌گرایی حسابرسی، چارچوبی نظری و کاربردی برای سیاست‌گذاری، طراحی مداخله‌های آموزشی، توسعۀ نظام‌های حمایت روانی، مدیریت سرمایۀ انسانی و ارتقای استانداردهای سلامت شغلی حسابرسان فراهم می‌آورد. نتایج پژوهش می‌تواند مبنایی برای بازنگری در شیوه‌های مدیریت منابع انسانی در مؤسسه‌های حسابرسی، طراحی برنامه‌های توسعۀ حرفه‌ای مبتنی بر تاب‌آوری و استقرار نظام‌های پایدار حمایت روانی در سطح ملی باشد و در نهایت به ارتقای کیفیت حسابرسی و پایداری نیروی انسانی حرفه کمک کند.</description>
    </item>
    <item>
      <title>شناسایی و اولویت‌‌‌بندی مؤلفه‌‌های کلیدی کاربرد هوش مصنوعی در بهبود فرایندهای حسابرسی مستقل و کاهش ریسک‌‌های مالی: رویکرد دلفی فازی و تحلیل مضمون</title>
      <link>https://acctgrev.ut.ac.ir/article_108615.html</link>
      <description>هدف: این پژوهش با هدف طراحی و اعتبارسنجی الگوی کاربرد هوش مصنوعی در کاهش ریسک‌های مالی حسابرسی مستقل انجام شده است.&#13;
روش: پژوهش حاضر از نوع توسعه‌ای ـ کاربردی با رویکرد آمیخته (کیفی ـ کمی) است. در مرحلۀ کیفی، پس از مرور نظام‌مند 127 منبع و غربالگری به 20 منبع کلیدی، با استفاده از تحلیل مضمون استقرایی و مصاحبه با 12 خبره، 62 کد باز استخراج و در قالب 10 مقوله دسته&amp;amp;rlm;بندی شد. خبرگان این پژوهش، استادان دانشگاهی با حداقل 10 سال سابقۀ تدریس و سوابق پژوهشی در هوش مصنوعی، مدیران ارشد و شرکای مؤسسه‌های حسابرسی با حداقل 15 سال سابقه حرفه‌ای و متخصصان هوش مصنوعی / فناوری اطلاعات درگیر در پروژه‌های مالی بودند که به‌روش نمونه‌گیری هدفمند و گلولۀ برفی انتخاب شدند. مقوله‌های شناسایی شده عبارت‌اند از: پیش‌بینی روندهای مالی، اتوماسیون وظایف، تجزیه&amp;amp;rlm;وتحلیل داده‌های مالی، تشخیص تقلب، بهبود کنترل داخلی، افزایش دقت و کارایی، صرفه‌جویی در زمان، بهبود کیفیت حسابرسی، حسابرسی به‌موقع و کاهش نیروی کار. پایایی کدگذاری با ضریب کاپای 758/0 تأیید شد. در مرحلۀ کمّی، الگوی طراحی‌شده با بهره‌مندی از 15 خبرۀ مستقل با روش دلفی فازی (مقیاس 9 درجه‌ای با معیار پذیرش کوچک‌تر از 7/0) اعتبارسنجی شد. خبرگان بخش کمّی افرادی با حداقل 20 سال سابقه در حسابرسی یا 10 سال در هوش مصنوعی کاربردی، تحصیلات دکتری مرتبط یا مدیریت ارشد مؤسسه‌های بزرگ بودند. سپس با استفاده از DEMATEL و ISM، روابط علت‌ومعلولی و ساختار سلسله‌مراتبی مؤلفه‌ها تحلیل شد.&#13;
یافته‌ها: تحلیل مقایسه‌ای گروه‌های شاخص‌ها نشان داد که حسابرسی به‌موقع با میانگین 71/7  در ردۀ نخست، افزایش دقت و کارایی با میانگین 63/7 در ردۀ دوم و بهبود کیفیت حسابرسی با میانگین 55/7 در ردۀ سوم قرار گرفتند. نتایج دیماتل نشان داد که تشخیص تقلب و حذف خطاها، مؤثرترین مؤلفه است و در ارتقای کیفیت حسابرسی نقش محوری دارد. اتوماسیون وظایف تأثیر معناداری بر صرفه‌جویی در زمان (ضریب 7/0) و پیش‌بینی روندهای مالی (ضریب 6/0) دارد. کاهش نیروی کار، کم‌اثرترین مؤلفه بود که نقش مکمل هوش مصنوعی در قضاوت انسانی را نشان داد.&#13;
نتیجه‌گیری: الگوی طراحی‌شده نشان می‌دهد که هوش مصنوعی در حسابرسی مستقل، بیش از هر چیز، سرعت و به‌موقع بودن، دقت و کارایی و کیفیت کلی حسابرسی را بهبود می‌بخشد. محور اثرگذاری آن، تشخیص تقلب و خطا و اتوماسیون فرایندها است؛ در حالی که کاهش نیروی انسانی، پیامد فرعی و کم‌اهمیت‌تری محسوب می‌شود. تلفیق روش تحلیل مضمون با دلفی فازی، برای استخراج و اعتبارسنجی الگویی بومی در زمینۀ کاربرد هوش مصنوعی در حسابرسی مستقل ایران، اصالت پژوهش است. این رویکرد آمیخته با تمرکز بر خبرگان آشنا به فناوری، مدلی جامع و عملیاتی ارائه می‌دهد که می‌تواند مبنایی برای سیاست‌گذاری حرفه‌ای، آموزش حسابرسان و پژوهش‌های آتی در حوزۀ تحول دیجیتال حسابرسی باشد. این مطالعه به دانش موجود در زمینۀ تأثیر هوش مصنوعی بر مدیریت ریسک حسابرسی می‌افزاید و چارچوبی کاربردی برای کاهش ریسک‌های مالی فراهم می‌آورد..</description>
    </item>
    <item>
      <title>نقش میانجیگری چرخۀ تبدیل وجه نقد بر رابطۀ بین سیاست محافظه‌‌کاری حسابداری و تصمیم‌های سرمایه‌‌گذاری</title>
      <link>https://acctgrev.ut.ac.ir/article_108616.html</link>
      <description>هدف: اهمیت چرخۀ تبدیل وجه نقد در این است که می‌تواند چگونگی انتقال اثر سیاست‌های محافظه‌کاری حسابداری به جریان‌های نقدی را تبیین کند و از این مسیر، مبانی تصمیم‌گیری مدیران در حوزۀ سرمایه‌گذاری را تحت تأثیر قرار دهد. نقش واسطۀ چرخۀ تبدیل وجه نقد، ممکن است عدالت و دقت در ارزیابی شرایط نقدینگی را افزایش دهد و باعث شفافیت بیشتر در استفاده از سیاست‌های محافظه‌کارانه می‌شود. در نتیجه، فهم این میانجیگری، ارتباط پیچیدۀ بین محافظه‌کاری حسابداری و تصمیم‌های سرمایه‌گذاری را بهتر تبیین می‌کند. به‌دلیل اهمیت زیاد بهینه‌سازی تخصیص منابع و مدیریت نقدینگی در شرکت‌ها، هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجیگری چرخۀ تبدیل وجه نقد بر رابطه محافظه‌کاری حسابداری و تصمیم‌های سرمایه‌گذاری است. محافظه‌کاری حسابداری راه‌کاری برای افزایش کیفیت اطلاعات مالی و بهبود نظارت سرمایه‌گذاران شناخته شده است که می‌تواند به کاهش ریسک‌های ناشی از تصمیم‌های سرمایه‌گذاری کمک کند. با توجه به پیچیدگی‌های بازار و افزایش عدم‌تقارن اطلاعات مالی، شناسایی نحوۀ تعامل این متغیرها برای ارتقای کارایی سرمایه‌گذاری ضرورت دارد. خلأ پژوهشی موجود در این حوزه، از مطالعات جامع و به‌روزی نشئت می‌گیرد که نقش میانجی چرخۀ تبدیل وجه نقد را در تعامل میان سیاست محافظه‌کاری و تصمیم‌های سرمایه‌گذاری به‌صورت دقیق بررسی نکرده‌اند.روش: پژوهش حاضر از لحاظ هدف، کاربردی است، این پژوهش از نظر شیوۀ اجرا پژوهشی توصیفی ـ علی است. همچنین از نظر شیوۀ گردآوری داده‌ها از نوع تاریخی (پس‌رویدادی) و نوع جمع‌آوری داده‌ها و اطلاعات، کتابخانه‌ای است. اطلاعات تحقیق به‌کمک نرم‌افزار ایویوز ۱۲ تحلیل شده است. دسترسی به اطلاعات و صورت‌های مالی شرکت‌های پذیرفته‌شده در بورس اوراق بهادار تهران، به‌دلیل اینکه توسط مؤسسه‌های حسابرسی مورد اعتماد بورس حسابرسی شده و همچنین، در سایت کدال وجود دارد، آسان است و به‌عنوان جامعۀ آماری پژوهش انتخاب شده است. حجم نمونه با توجه به اعمال چند محدودیت، ۱۴۲ شرکت بین سال‌های ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۲ است.یافته‌ها: نتایج حاصل از آزمون فرضیه‌های پژوهش، در سطح اطمینان ۹۵ درصد، نشان داد که میان محافظه‌کاری حسابداری و تصمیم‌های سرمایه‌گذاری، رابطۀ مستقیم و معناداری وجود دارد. میان چرخۀ تبدیل وجه نقد و تصمیم‌های سرمایه‌گذاری، رابطه معکوس و معناداری وجود دارد. میان محافظه‌کاری حسابداری و چرخۀ تبدیل وجه نقد، رابطه معکوس و معناداری وجود دارد. همچنین چرخۀ تبدیل وجه نقد بر رابطۀ محافظه‌کاری حسابداری و تصمیم‌های سرمایه‌گذاری، نقش میانجی ندارد.نتیجه‌گیری: این مطالعه با آشکارسازی تعاملات میان محافظه‌کاری حسابداری و مدیریت نقدینگی، بستر لازم را برای ارتقای کیفیت تصمیم‌گیری‌های استراتژیکِ مدیران و سرمایه‌گذاران فراهم آورده و بر ضرورت اتخاذ رویکردهای مبتنی بر شواهد در سیاست‌گذاری‌های مالی تأکید می‌ورزد. با توجه به نقش محوری کیفیت اطلاعات در بهینه‌سازی تخصیص منابع، سیاست‌گذاران و مالکان شرکت‌ها، بایستی با استقرار نظام‌های گزارشگری مبتنی بر محافظه‌کاری مشروط، کارایی تصمیم‌های سرمایه‌گذاری را ارتقا بخشند. به‌کارگیری این رویکرد از طریق شناسایی به‌موقع زیان‌ها و اعمال احتیاط در ثبت عایدات نامشهود، مانع بروز پدیده‌هایی نظیر بیش‌سرمایه‌گذاری در پروژه‌های فاقد توجیه فنی و اقتصادی می‌شود.</description>
    </item>
    <item>
      <title>بررسی نقش ساختار مالکیت در کنترل رفتار بنگاه‌داری بانک‌ها با در نظر گرفتن نقش تعدیلگر کمیتۀ حسابرسی</title>
      <link>https://acctgrev.ut.ac.ir/article_108617.html</link>
      <description>هدف: بنگاه‌داری بانک‌ها، طی سال‌های اخیر، به یکی از چالش‌های ساختاری و نظارتی نظام بانکی ایران بدل شده است. این پدیده که اغلب به‌صورت فعالیت‌های غیربانکی تعبیر می‌شود با هدایت غیربهینۀ سرمایه از بخش واسطه‌گری مالی به‌سمت سرمایه‌گذاری‌های مستقیم در بنگاه‌های اقتصادی، کارایی تخصیص منابع را به‌شدت تضعیف و ریسک‌های سیستمی را تشدید می‌کند. ریشۀ این رفتار، مطابق با تئوری نمایندگی، در منافع کوتاه‌مدت مدیران و تضاد منافع با سرمایه‌گذاران خرد تبیین می‌شود. هدف اصلی این پژوهش، ارزیابی تجربی میزان کارایی ساختار مالکیت و کیفیت عملکرد کمیتۀ حسابرسی، در مهار گرایش بانک‌های ایرانی به بنگاه‌داری است. این مطالعه در پی پاسخ به این فرضیه است که آیا تقویت این دو رکن نظارتی، می‌تواند به بازیابی تمرکز بانک‌ها بر وظیفۀ اصلی‌شان کمک کند؟روش: این پژوهش از بُعد هدف کاربردی و از نظر ماهیت و روش گردآوری اطلاعات، از نوع پژوهش‌های توصیفی است و هدف اصلی آن تعیین وجود، میزان و نوع تأثیر متغیرهای مورد آزمون است. از آنجا که این پژوهش از اطلاعات گذشته برای آزمون فرضیه‌ها استفاده می‌کند، از نوع تحقیقات پس‌رویدادی و از لحاظ تئوریک از نوع تحقیقات اثباتی است. استدلال این پژوهش نیز از نوع قیاسی ـ استقرایی است. جامعۀ آماری این پژوهش، بانک‌های فعال در ایران است که در نهایت تعداد ۲۰ بانک، طی دورۀ ۱۰ساله ۱۳۹۳ تا ۱۴۰۲ به‌منظور آزمون فرضیه‌ها انتخاب و با استفاده از مدل رگرسیون چندمتغیره تجزیه‌وتحلیل شد.یافته‌ها: یافته‌های تجربی پژوهش، هم‌بستگی معنادار منفی میان مالکیت مدیریتی و سطح بنگاه‌داری بانک‌ها را تأیید می‌کند؛ یعنی مالکیت مدیریتی به‌طور معناداری موجب کاهش سطح بنگاه‌داری بانک‌ها شده است. این امر حاکی از آن است که هرچه سهم مدیران در مالکیت بانک افزایش یابد، انگیزۀ آن‌ها برای ورود به فعالیت‌های بنگاه‌داری کاهش می‌یابد و منافع شخصی آنان با منافع سهام‌داران هم‌راستا می‌شود. علاوه‌براین، تمرکز مالکیت نیز به‌عنوان یک سازوکار نظارتی مؤثر، میزان بنگاه‌داری را کاهش داده است؛ این امر حاکی از افزایش اثربخشی نظارت سهام‌داران عمده است. برخلاف انتظار، مالکیت دولتی و نهادی، تأثیر معناداری بر محدود کردن این پدیده نشان ندادند که می‌تواند مؤید خلأ حکمرانی در این بخش‌ها باشد. از همه مهم‌تر، آنکه فرضیۀ مربوط به نقش تعدیلگر کمیتۀ حسابرسی در بستر نظام بانکی ایران تأیید نشد که نشان می‌دهد سازوکارهای رسمی کنترل داخلی، نتوانسته است به‌طور مؤثری گرایش به بنگاه‌داری را مهار سازد.نتیجه‌گیری: این نتایج بیانگر آن است که رفتار بنگاه‌داری بانک‌ها در ایران، بیش از آنکه تابعی از الگوهای نظری رایج در حاکمیت شرکتی باشد، بازتابی از مداخله‌های سیاسی، ضعف نهادی و نارسایی‌های نظارتی است. بر این اساس، پیشنهاد می‌شود که برای کنترل پدیدۀ بنگاه‌داری، اصلاحات نهادی در سه سطح دنبال شود: نخست، با توجه به بی‌اثر بودن استقلال کمیته، سایر سازوکارهای نظارت داخلی شناسایی و تقویت شوند؛ دوم، نقش دولت در بانک‌ها بازتعریف شود و مداخله‌های سیاسی کاهش یابد؛ سوم، توانمندی و استقلال سهام‌داران نهادی ارتقا یابد. نتایج این پژوهش می‌تواند مبنایی برای بازنگری در مقررات نظارتی بانک‌ها فراهم کند و راهنمایی ارزشمند برای سیاست‌گذاران، مدیران بانکی و نهادهای ناظر در جهت بازگرداندن بانک‌ها به مأموریت اصلی آن‌ها یعنی تأمین مالی تولید و رشد اقتصادی باشد.</description>
    </item>
    <item>
      <title>شناسایی ابعاد و مؤلفه‌های برنامه‌ریزی رشد در مؤسسه‌های حسابرسی مبتنی بر ماتریس آنسف و ارائۀ الگویی برای آن</title>
      <link>https://acctgrev.ut.ac.ir/article_108618.html</link>
      <description>هدف: هدف مطالعۀ حاضر، شناسایی ابعاد و مؤلفه‌های برنامه‌ریزی برای رشد در مؤسسه‌های حسابرسی مبتنی بر ماتریس آنسف و ارائۀ الگویی برای آن است تا شرکای مؤسسه‌های حسابرسی با کاربرد الگوهای ارائه شده در این پژوهش، در راستای برنامه‌ریزی و انتخاب راهبرد رشد مؤسسۀ حسابرسی اقدام و با ارزیابی میزان پیشرفت خود، رشد و تعالی مؤسسه را تضمین کنند.&#13;
روش: پژوهش حاضر از لحاظ هدف، توسعه‌ای/ کاربردی است؛ زیرا بر بهبود عملکرد و کاربردهای عملی تمرکز دارد و به‌دنبال ارائۀ الگویی مناسب است. از نظر روش گردآوری داده‌ها، این پژوهش در زمرۀ مطالعات اکتشافی قرار دارد. جامعۀ آماری پژوهش، اعضای شورای عالی جامعۀ حسابداران رسمی، شرکا و مدیران ارشد حسابرسی سازمان حسابرسی و مؤسسه‌های حسابرسی و اعضای هیئت ‌علمی دانشگاه با مهارت و تجربۀ چشمگیر کاری در حوزۀ حسابرسی هستند. در پژوهش حاضر، ابتدا با استفاده از مطالعات کتابخانه‌ای و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با 63 نفر از خبرگان علمی و حرفه‌ای، ابعاد، مؤلفه‌ها و زیرمؤلفه‌های پژوهش مبتنی بر روش دلفی فازی شناسایی شد. برای تحلیل عاملی تأییدی پرسش‌نامه از نرم‌افزار اسمارت پی‌ال‌اس استفاده شد؛ سپس با به‌کارگیری فرایند تحلیل شبکه‌ای (ANP)، به رتبه‌بندی مؤلفه‌های پژوهش اقدام شد. در نهایت، مبتنی بر وزن‌های حاصل برای مؤلفه‌ها و زیرمؤلفه‌های شناسایی شده، الگوی برنامه‌ریزی رشد مؤسسه‌های حسابرسی تدوین و ارائه شد.&#13;
یافته‌ها: بر پایۀ ماتریس آنسف، الگوی ارائه شده برای برنامه‌ریزی رشد در مؤسسه‌های حسابرسی، در دو بُعد بازارها/ مشتریان و خدمت/ محصول دسته‌بندی شده است. بُعد بازارها/ مشتریان مؤلفه‌های مشتریان، ارتباطات، رقبا، تبلیغات و خدمات را پوشش می‌دهد. بُعد محصول/ خدمت نیز مؤلفه‌های دانش/ یادگیری، نوآوری، صاحب‌کاران، برون‌داده/ دستاورد، بازاریابی، و موقعیت مؤسسه را شامل می‌شود. برای هر یک از مؤلفه‌های شناسایی شده زیرمؤلفه‌هایی نیز استخراج شده است. در بُعد بازارها/ مشتریان، درمجموع ۳۷ زیرمؤلفه و در بُعد خدمت/ محصول، در مجموع ۴۶ زیرمؤلفه شناسایی شده است. در نهایت الگوی کلی در قالب ۲ بُعد، ۱۱ مؤلفه و ۸۳ زیرمؤلفه طراحی و ارائه شده است. در بُعد بازارها/ مشتریان، مؤلفۀ خدمات در نخستین رتبه جای گرفت و از بین زیرمؤلفه‌های آن، توسعۀ جغرافیایی خدمات، رتبۀ نخست را به خود اختصاص داده است. در بُعد خدمت/ محصول هم، مؤلفۀ دانش/ یادگیری رتبۀ نخست را دارد و از بین زیرمؤلفه‌های آن، ارائۀ خدمات جدید و متنوع از طریق همکاری با نهادهای آموزشی و افزایش دانش و یادگیری در قالب کار تیمی، رتبۀ یکسانی را دارند.&#13;
نتیجه‌گیری: با تفکیک راهبردهای رشد مؤسسه‌های حسابرسی به ۴ بخش ماتریس آنسف، می‌توان نتیجه گرفت که در راهبرد توسعۀ بازار؛ توسعۀ جغرافیایی خدمات، ورود به بازارهای جدید و بین‌المللی و افزایش همکاری با مؤسسه‌های حسابرسی بزرگ‌تر، کسب دانش در مورد نیازهای جدید بازار، شبکه‌سازی و ایجاد روابط با صاحب‌کاران بالقوه؛ در راهبرد نفوذ در بازار؛ تقویت و توسعۀ روابط با صاحب‌کاران موجود و بالقوه، ارتقای کیفیت خدمات اطمینان‌بخشی، افزایش دانش و شناخت صنعت صاحب‌کاران؛ در راهبرد توسعۀ خدمات؛ توسعۀ نسل جدید خدمات و کاربرد فناوری‌های نوظهور در ارائۀ خدمات و سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های فناوری؛ و در نهایت در راهبرد تنوع‌بخشی؛ ارائۀ خدمات جدید و مبتنی بر مطالعات بازار و نیازهای کشف شده، تسلط بر دانش تخصصی جدید (حسابرسی فناوری اطلاعات، مشاوره مالی بین‌المللی و حسابرسی مسئولیت‌پذیری اجتماعی) و ارائۀ خدمات غیرحسابرسی، این امکان را برای شرکای مؤسسه‌های حسابرسی فراهم می‌سازد تا از الگوهای ارائه شده در این پژوهش، در راستای برنامه‌ریزی رشد بهره‌مند شوند و ضمن استفاده بهینه از منابع و توانمندی‌های سازمان، دوام و مزیت رقابتی مؤسسه را ارتقا بخشند.</description>
    </item>
    <item>
      <title>سیستم کنترل کیفیت مؤسسه‌‌های حسابرسی و عملکرد مدیران حرفۀ حسابرسی</title>
      <link>https://acctgrev.ut.ac.ir/article_108620.html</link>
      <description>هدف: در سال‌های اخیر، کیفیت عملکرد مدیران حرفه‌ای در حوزۀ حسابرسی، به‌ویژه در محیط‌های پُرریسک و حساس مانند نهادهای نظارتی و مؤسسه‌های حسابرسی، بسیار در کانون توجه قرار گرفته است. یکی از عوامل کلیدی اثرگذار بر این عملکرد، نحوۀ استقرار و اجرای سیستم کنترل کیفیت در مؤسسه‌های حسابرسی است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر سیستم کنترل کیفیت مؤسسه‌های حسابرسی بر عملکرد مدیران این حرفه انجام شده است و تأکید آن بر نقش میانجی سه متغیر مهم شامل &amp;amp;laquo;توانمندسازی روان‌شناختی&amp;amp;raquo;، &amp;amp;laquo;نگرش حسابرسان به استانداردهای حسابرسی&amp;amp;raquo; و &amp;amp;laquo;وضوح نقش&amp;amp;raquo; است. ارزیابی عملکرد مدیران حرفۀ حسابرسی در این پژوهش، از طریق پنج بُعد ارزیابی متوازن صورت گرفته است. این ابعاد عبارت‌اند از: &amp;amp;laquo;یادگیری و رشد&amp;amp;raquo;، &amp;amp;laquo;فرایندهای داخلی کسب‌وکار&amp;amp;raquo;، &amp;amp;laquo;مشتریان یا صاحب‌کاران&amp;amp;raquo;، &amp;amp;laquo;مالی&amp;amp;raquo; و &amp;amp;laquo;اخلاق شرکتی&amp;amp;raquo;. روش: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی ـ پیمایشی است. در این پژوهش سیستم کنترل کیفیت مؤسسه‌های حسابرسی متغیر مستقل، عملکرد مدیران حرفۀ حسابرسی متغیر وابسته و متغیرهای توانمندسازی روان‌شناختی حسابرسان، نگرش حسابرسان به استانداردهای حسابرسی و وضوح نقش حسابرسان، به‌عنوان میانجیگر ایفای نقش می‌کنند. جامعۀ آماری، کلیۀ مدیران حرفۀ حسابرسی شاغل در سازمان حسابرسی و مؤسسه‌های حسابرسی بخش خصوصی در ایران بود. داده‌های پژوهش از طریق پرسش‌نامه با استفاده از مقیاس لیکرت گردآوری شد. پایایی و روایی ابزار اندازه‌گیری از طریق آزمون‌های آلفای کرونباخ، پایایی ترکیبی، شاخص‌های rho_A، AVE و HTMT اندازه‌گیری و بررسی شد. با توجه به آمار و اطلاعات واحد منابع انسانی سازمان حسابرسی و جامعۀ حسابداران رسمی کشور، تعداد مدیران حرفۀ حسابرسی کشور، در حدود ۱۶۷۱ نفر است. اندازۀ نمونه با جدول مورگان تعیین شد. نمونه‌گیری به روش خوشه‌ای غیراحتمالی و با حجم ۳۵۲ نفر انجام گرفت. برای تحلیل داده‌ها از مدل‌سازی معادلات ساختاری و نرم‌افزار اسمارت پی‌ال‌اس استفاده شد.یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که سیستم کنترل کیفیت مؤسسه‌های حسابرسی، بر عملکرد مدیران حرفۀ حسابرسی اثر مستقیم معناداری دارد. همچنین، دو متغیر میانجی توانمندسازی روان‌شناختی و وضوح نقش، این رابطه را تقویت می‌کند؛ در حالی که نقش میانجی نگرش به استانداردهای حسابرسی تأیید نشد. با این حال، این متغیر در نقش تعدیلگر میان رابطۀ سیستم کنترل کیفیت و عملکرد مدیران، اثر معناداری داشت که بیانگر ماهیت پیچیده‌ و چندوجهی آن در الگوی ذهنی حسابرسان است. آزمون‌های استحکام مدل از طریق تحلیل چندگروهی، بر اساس جنسیت و محل اشتغال نیز نشان داد که تفاوت‌هایی بین مدیران حسابرسی زن و مرد در مسیرهای معنادار مدل وجود دارد؛ اما بین مدیران حسابرسی شاغل در بخش دولتی و خصوصی تفاوت معناداری مشاهده نشد.نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش علاوه‌بر ارزش نظری، پیامدهای عملی مهمی برای مؤسسه‌های حسابرسی و سیاست‌گذاران دارد. نخست، تقویت سیستم‌های کنترل کیفیت با تأکید بر طراحی جامع و منسجم، موجب بهبود عملکرد مدیران حرفه‌ای می‌شود. دوم، توانمندسازی روان‌شناختی حسابرسان از طریق افزایش حس کنترل، خودکارآمدی و استقلال شغلی، در ارتقای عملکرد نقش مؤثری دارد. سوم، شفاف‌سازی نقش‌ها و کاهش ابهام شغلی، رضایت و کارایی را افزایش می‌دهد. چهارم، تقویت نگرش مثبت به استانداردهای حسابرسی از طریق آموزش و فرهنگ‌سازی، اثربخشی کنترل کیفیت را افزایش می‌دهد. پنجم، با توجه به تفاوت‌های جنسیتی، باید سیاست‌های منابع انسانی متناسب با ویژگی‌های کارکنان تدوین شود. در نهایت، این یافته‌ها می‌تواند به تدوین چارچوب‌های مناسب برای ارتقای کیفیت خدمات حسابرسی کمک کند.</description>
    </item>
    <item>
      <title>بررسی چالش‌‌ها و راه‌کارهای ارتقای بهره‌‌گیری از فناوری‌‌های نوین در حرفۀ حسابرسی</title>
      <link>https://acctgrev.ut.ac.ir/article_108731.html</link>
      <description>هدف: هدف این پژوهش، شناسایی چالش‌های بهره‌گیری از فناوری‌های نوین در حرفۀ حسابرسی ایران و تبیین مجموعه‌ای از راه‌کارها برای ارتقای به‌کارگیری این فناوری‌هاست. در این پژوهش تلاش می‌شود تا تصویری بومی و مبتنی بر تجربه‌های خبرگان از موانع و پیشران‌های تحول فناورانه در حرفۀ حسابرسی ارائه شود.روش: پژوهش حاضر از نظر فلسفه تفسیری و از نظر رویکرد استقرایی است. از نظر افق زمانی مقطعی، از نظر رویکرد اجرا کیفی و از نظر استراتژی پژوهش، مبتنی بر تحلیل مضمون است. داده‌های پژوهش از طریق برگزاری سه نشست گروه کانونی با شرکا و مدیران مؤسسه‌های حسابرسی، سازمان حسابرسی، اعضای هیئت علمی دانشگاه‌ها، صاحب‌نظران حوزه حسابرسی و اعضای انجمن علمی حسابرسی فناوری اطلاعات در سال ۱۴۰۴ گردآوری شد. انتخاب مشارکت‌کنندگان به روش نمونه‌گیری هدفمند انجام گرفت. متن جلسات به‌صورت واژه‌به‌واژه پیاده‌سازی و با استفاده از روش تحلیل مضمون شش‌مرحله‌ای مورد بازکاوی قرار گرفت.یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان داد که چالش‌های اصلی، در چهار خوشۀ اصلی طبقه‌بندی می‌شوند. نخست، در حوزۀ سرمایۀ انسانی، کمبود مهارت‌های ترکیبی حسابرسی &amp;amp;ndash; فناوری اطلاعات، نبود مسیر آموزشی الزام‌آور و فقدان منابع و مراجع آموزشی مناسب، از مهم‌ترین چالش‌ها هستند. دوم، در حوزۀ داده و اطلاعات، دسترسی دشوار به داده‌های ساختاریافته، ناهمگونی سامانه‌های اطلاعاتی شرکت‌ها، نگرانی‌های حقوقی و امنیتی در تبادل داده، فقدان استانداردها و مقررات مشخص برای دسترسی به اطلاعات و اطمینان از امنیت داده‌ها، همچنین تأکید نهادهای نظارتی بر نگهداری پرونده‌های حسابرسی فیزیکی و کاغذی، از موانع اساسی به‌شمار می‌روند. سوم، در لایه زیرساخت، نبود زیرساخت‌های لازم و ظرفیت ناکافی سرورها و شبکه‌ها و چهارم، در حوزۀ نرم‌افزار، وابستگی به نرم‌افزارهای وارداتی نامتناسب، ابهام اقتصادی برای مؤسسه‌های کوچک و متوسط، همچنین تحریم‌ها و محدودیت‌های انتقال دانش، از موانع اصلی جذب و به‌کارگیری فناوری محسوب می‌شوند. در مواجهه با این چالش‌ها، مجموعه‌ای از راه‌کارهای اجرایی استخراج شد. مهم‌ترین این راه‌کارها شامل طراحی مسیر آموزشی لایه‌ای برای توسعۀ مهارت‌های داده‌محور و تعریف گواهی‌نامه‌های تخصصی، تشکیل تیم‌های دوتخصصی در پروژه‌های حسابرسی، اصلاح ضوابط به‌منظور تسهیل جذب متخصصان فناوری اطلاعات در مؤسسه‌های حسابرسی و فراهم‌کردن زمینه همکاری آنان در قالب شریک، در نظر گرفتن امتیازات تشویقی فناوری اطلاعات در رتبه‌بندی مؤسسه‌های حسابرسی، به‌روزرسانی و تدوین استانداردهای موردنیاز، اصلاح ضوابط و رفع چالش‌های پذیرش مستندات الکترونیکی با تأکید بر الزامات امنیت و اعتبار مستندات، به‌روزرسانی شیوه‌های کنترل کیفیت و اصلاح پرسش‌نامه‌های کنترل کیفیت و کنترل وضعیت متناسب با استانداردهای به‌روزشده و ریسک‌ها و الزامات فناوری اطلاعات است. همچنین، الزام شرکت‌ها به ارائه اطلاعات و فراهم‌کردن دسترسی حسابرس مستقل به پایگاه‌های داده شرکت، استانداردسازی اطلاعات برای استخراج داده از سیستم‌های اطلاعاتی مختلف، تعیین حداقل الزامات و شرایط سیستم‌های اطلاعاتی شرکت‌ها، استفاده از سازوکارهای تشویقی نظیر اعمال امتیاز فناوری در رتبه‌بندی شفافیت شرکت‌ها یا سایر رتبه‌بندی‌ها، توسعه تدریجی نرم‌افزارهای بومی، ارتقای زیرساخت حداقلی مؤسسه‌ها، ایجاد قابلیت اتصال نرم‌افزارهای حسابرسی به سامانه‌های مالی داخلی و تدوین و اجرای نقشه راه جامع تحول دیجیتال در حرفۀ حسابرسی، از دیگر راه‌کارهای پیشنهادی پژوهش است.نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش نشان می‌دهد که گذار فناوری‌محور در حرفۀ حسابرسی، زمانی موفق خواهد بود که چهار مؤلفه توانمندسازی سرمایۀ انسانی، استانداردسازی داده‌ها، تقویت زیرساخت‌های عملیاتی و توسعه نرم‌افزارهای موردنیاز، به‌صورت یکپارچه مورد توجه و تقویت قرار گیرند. این چارچوب می‌تواند مبنایی برای تدوین سیاست‌های بومی، رهنمودهای نهادهای ناظر و برنامه‌های آموزشی داده‌محور در حرفۀ حسابرسی ایران باشد.</description>
    </item>
  </channel>
</rss>
