انتشارات دانشگاه تهران بررسی‏‌های حسابداری و حسابرسی 2645-8020 28 4 2021 12 22 The Effect of Debt Financing on Capital Investment Decisions Based on Mental Accounting Theory تأثیر تأمین مالی از طریق استقراض بر تصمیم‌های سرمایه‌گذاری بر اساس تئوری حسابداری ذهنی 713 738 85114 10.22059/acctgrev.2021.314162.1008473 FA مهناز ملانظری دانشیار، گروه حسابداری، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران. منا پارسایی استادیار، گروه حسابداری، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی دانشگاه الزهرا (س)، تهران، ایران. سعید تقی ملایی دکتری، گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2020 11 24 <strong>Objective:</strong> The weaknesses of economic theories in explaining individual judgment and decision making (JDM)<strong><em> </em></strong>has led to the development of psychological theories. Our paper examines the effect of past debt financing (for purchasing an asset) on managers’ decisions about keeping or replacing an asset. We also study the possibility of costly decision errors in the case of using mental accounting by managers.<br /><strong>Methods:</strong> We have used an experimental method applying two 2×2 between subjects factorial designs. Our experiment manipulates debt magnitude and debt security. Dependent variables for two factorial designs, are participants’ capital investment decision and past benefit perception. To explore the role of “past benefit perception" variable, as a mediator, between the unpaid principal and the capital investment decision, the regression patterns of Baron and Kenny (1986) have been used. Participants consist of 80 students and professionals assigned to one of four groups through random assignment.<br /><strong>Results:</strong> Our results suggest that greater unpaid principal causes managers to be more reluctant to part with the asset. As the unpaid principal decreases, individuals’ willingness to replace the asset increases. We also find that participants' perceptions about the past benefits realized from the asset mediate the relation between the unpaid principal balance and participants' investment decision. So, individuals’ reluctance to dispose the asset in the case of high level of unpaid principal is related to the past benefits perceptions. In addition, our findings show that the level of security has no effect on manages’ capital investment decision. From a cognitive perspective, the onerous thought of a large lump sum principal payment (when the debt is secured) or an ongoing stream of future debt service payments (when the debt is unsecured) without any matching benefits appears to overwhelm the economic benefits of replacing the machine.<br /><strong>Conclusion:</strong> Our study shows that a psychological factor may cause managers to forego investments that they should invest according to the capital budgeting techniques. This cognitive bias arised from the formation of mental accounts reduces JDM quality. Being aware of such cognitive biases contributed to the accounting literature through providing valuable information for capital budgeting studies. It is highly recommended that affiliated Finance, Business and Accounting faculties allocate specific modules in mental accounting and related cognitive biases for post graduate students. In terms of future research directions, it is recommended to study the effect of different debasing techniques such as instruction on the JDM quality in future research <strong>هدف: </strong>ضعف تئوری‌های اقتصادی در تبیین نحوه تصمیم‌گیری افراد، به توسعه تئوری‌های روان‌شناسی در این زمینه منجر شده است. پژوهش حاضر با تکیه بر تئوری حسابداری ذهنی، به بررسی تأثیر استقراض در گذشته (جهت خرید یک دارایی) بر تصمیم مدیران برای حفظ یا جایگزینی آن دارایی‎ می‌پردازد و در پی پاسخ به این سؤال است که آیا درگیر شدن مدیران در یک عامل روان‌شناختی می‌تواند به تصمیماتی منجر شود که در راستای افزایش ارزش شرکت نیست؟<br /><strong>روش: </strong>این پژوهش تجربی از طرح آزمایش با دو طرح عاملی 2×2 بین‌گروهی استفاده می‌کند. متغیرهای مستقل، مبلغ بازپرداخت نشده بدهی (در هنگام تصمیم‌گیری برای جایگزینی یک دارایی) و وضعیت ترهین دارایی است. متغیر وابسته برای طرح عاملی اول، تصمیم به حفظ یا جایگزینی آن دارایی و برای طرح عاملی دوم، مقدار منافع عاید شده از آن دارایی (از دیدگاه فرد) است. نمونه آماری 80 آزمودنی به شکل ترکیبی از افراد حرفه و دانشگاهی است که به‌صورت تصادفی در چهار گروه با اندازه یکسان تخصیص یافته‌اند.<br /><strong>یافته‌ها: </strong>نتایج پژوهش نشان می‌دهد که هر چه مبلغ بازپرداخت نشده بدهی بیشتر باشد، تمایل مدیران برای جایگزینی دارایی کمتر است. این عدم تمایل مدیران تا حدی به این دلیل است که از دیدگاه آنان، منافع عاید شده از دارایی کافی نبوده است.<br /><strong>نتیجه‌گیری: </strong>این پژوهش نشان می‌دهد که چگونه یک عامل روان‌شناختی می‌تواند کیفیت قضاوت و تصمیم‌گیری‎های مربوط به جایگزینی دارایی را کاهش دهد، از این رو، آگاهی از وجود این گونه خطاهای شناختی، می‌تواند به غناپذیری دانش در تحقیقات بودجه‌بندی سرمایه‌ای بینجامد.<br />  https://acctgrev.ut.ac.ir/article_85114_e6822435162ebb49ffd103cdfe909e23.pdf